Toen we vroeg in de middag in polder Waard en Nieuwland in de kop van Noord-Holland vergeefs stonden te zoeken naar een roodpootvalk die daar al dagenlang verblijft; mild zonnetje, matig windje en de buienluchten pas aan de horizon of daaromtrent maar roodpootvalk liet het vooralsnog afweten, toen vreesden we een driedubbele sofdag.
1: de pelagische tocht die oorspronkelijk voor vandaag op het programma had gestaan, was afgeblazen. En gezien het beetje wind dat er op dat moment woei, kon je je afvragen waarom.
2: grijze strandloper in het ondergelopen bollenveldje langs de Callantsoogervaart bij Zijpe was vanochtend urenlang onvindbaar gebleven en leek alweer vertrokken.
En 3: nu leek dus ook roodpootvalk niet voor handen om tenminste nog iets van deze dag te maken.
Natuurlijk, dat ondergelopen veldje was geweldig geweest, met misschien wel meer dan honderd bontbekplevieren en meer dan honderd bonte strandlopers, met tientallen prachtige kleine strandlopers en met gaandeweg ook steeds meer krombekstrandlopers. Met minimaal vier grauwe franjepoten die op zeker moment op amper tien meter gebroederlijk naast elkaar helemaal vooraan in een plasje stonden. Met een temmincks strandloper, een kemphaan en een paar steenlopers maar zonder grijze strandloper, gistermiddag hier ontdekt en in potentie mijn tweede ooit, waren die allemaal, hoe fijn ook, toch slechts een soort van troost. Hadden we tenminste nog iets, zeg je dan tegen elkaar.
Uren hadden we al staan speuren, keer op keer werd er op een verdacht gevalletje gewezen, daar voor die hooibaal, links van die bontbekplevier, precies waar nu op de achtergrond die blauwe auto rijdt, en keer op keer werden we gestoord door een slechtvalk die af en toe in de buurt kwam jagen en daarbij steeds grote groepen steltlopers inclusief de vogel die we elkaar probeerden te wijzen, de lucht in joeg. Prachtig hoor, zo’n jagende slechtvalk, maar nu liever even niet. Tientallen kleine strandlopers hadden we desondanks bestudeerd en af en toe hadden we er wel eentje gevonden die behoorlijk koud grijsbruin gekleurd was en helemaal geen lichte strepen op de rug leek te hebben, twee belangrijke aanwijzingen om grijze stralo in overweging te nemen, maar telkens waren ze afgeserveerd als vroeg naar winterkleed geruide kleine. Eén keer stond ik hoopvol een in mijn ogen goede kandidaat te bestuderen, overwegend grijsbruin zonder warme tinten en zonder lichte rugstrepen, misschien ook een beetje robuuster van bouw? Komt er een bij zitten die er precies zo uitziet. Twee grijze strandlopers, da’s wat teveel van het goede en als de ene het niet is, zal de andere er ook wel geen zijn. Van hoe je dan een grijze kunt herkennen, had ik intussen ondanks mijn studie gisteravond steeds minder idee. En niemand kon ‘m vinden. Nee, we geloofden het wel en vertrokken naar polder Waard en Nieuwland om daar vergeefs te gaan zoeken naar een roodpootvalk.
Maar toen die bevrijdende piep, die piep die ons al zo vaak bevrijd heeft hoewel even vaak in ellende gestort maar dit keer niet: ‘Grijze strandloper nog aanwezig, nu in beeld vanaf de Scheidingsweg’. We stappen weer in de auto en haasten ons terug naar de Callantsoogervaart. We kennen inmiddels de weg en twintig minuten later zijn we ter plaatse. En het speuren begint opnieuw. Weer wordt ons een vogel gewezen, en weer worden ons aanwijzingen toegereikt die ons moeten helpen de betreffende vogel in het vizier te krijgen. Tussen twee hoogspanningsmasten moeten we kijken, voor een stapel pallets van die boerderij daar achter. Nu loopt-ie naar rechts, nu staat-ie bij een plasje te poetsen. En op een of andere manier krijgt uiteindelijk iedereen de vogel in beeld. En hij zit helemaal niet ver weg. Eerst is men nog terughoudend maar al gauw is men overtuigd: dit is hem, dit is absoluut de grijze strandloper.
We zien een ‘kleine’ strandloper zonder lichte rugstrepen en vrijwel zonder warme gelige en rossige tinten, volledig grijsbruin van kleur. Maar daarvan hadden we er vanmorgen natuurlijk ook al wel een paar gezien. Waarom is dit dan wel de grijze? Het is lastig. Maar je moet zo’n vogel wel even de tijd gunnen om in te dalen, jezelf de tijd gunnen om ‘m te laten indalen. Als-ie steeds maar dichterbij komt, als-ie op zeker moment op amper tien meter afstand echt overweldigend mooi te zien is, dan begin je gaandeweg te zien hoe subtiel anders hij is. Wat gelijkmatiger getekend en wat minder contrastrijk dan ook de meest grijze kleine strandlopers. Een wat donkerder kop, een wat robuustere en ogenschijnlijk complete borstband, een iets hogere snavelbasis. En natuurlijk de webjes, de kleine restjes zwemvlies tussen de tenen. In het veld zijn ze niet te zien maar op een mooie foto van Toon wel: daar kan de CDNA straks niet omheen. Grijze strandloper in de pocket! Al gaat het daar uiteindelijk natuurlijk niet om. Dat ik grijze strandloper daadwerkelijk heb leren kennen, dat is wat telt. En al die krombekstrandlopers en kleine strandlopers en die grauwe franjepoten die we ook nog hadden vandaag, die waren mooi meegenomen. Een fijne bonus.
17 september 2023
Meer: Zwartkoprietzanger
Het was een memorabele excursie, met vogelwacht Utrecht naar de Wageningse binnenvelden, hoewel niet helemaal zoals we gehoopt hadden. De weersvoorspellers mochten dan al dagen van tevoren voor vandaag een mooie, zonnige en droge nazomerdag voorspeld hebben, misschien wel de laatste van het jaar, nog voor ik de afgesproken vertreklocatie had bereikt was ik al zeiknat geregend. Op vijf minuten fietsen maar even geschuild onder het viaduct van de Waterlinieweg, waar ik uiteindelijk werd opgehaald, wat me toch weer een kwartiertje regen bespaarde. In de regen naar de parkeerplaats aan de Werftweg gereden en in de regen zitten schuilen in de auto. Toen het eindelijk een beetje droog leek, het er maar op gewaagd en het fietspad langs het valleikanaal op gelopen. Grote zilverreiger, paar watersnippen en we voelden alweer de eerste druppels. Toen de regen serieus doorzette, gauw weer terug naar de auto gevlucht om maar weer even te gaan zitten schuilen. Het Binnenveld lieten we er verder maar bij, daar leek ook afgezien van de regen weinig te halen. We besloten de Elster Buitenwaard te gaan proberen, waar het volgens berichten aardig vogelen was.
Bij de Elster Buitenwaard volgde een herhaling van zetten: het leek droog, we gingen de auto uit, het begon alweer te regenen en we vluchtten de auto weer in. Ging lekker zo. Toen het opnieuw droog leek, besloten we het nog één keer te proberen. En warempel, het bleef droog. Alleen bleek de Elster Buitenwaard niet helemaal te kunnen bieden wat we ervan gehoopt hadden. Heb je dat weer: een grote verruigde bende. Er waren achter de vegetatie nog net wat snippertjes water zichtbaar maar daar konden we niks vinden.
Maar gelukkig is daar nog Obsmapp. De app onthulde ons de plek waar de afgelopen dagen onder andere krombekstrandloper was gezien: we moesten verderop langs het weggetje naar het pontje naar Ingen zijn. Daar aangekomen vonden we inderdaad leuke slikjes met steltjes. Krombekstrandloper konden we er niet vinden, maar met onder andere bonte strandlopers, bontbekplevieren en lepelaars was het er aardig vogelen.
Na een tussenstop bij de Amerongse Bovenpolder (lepelaars, raaf) sloten we af in de Steenwaard, waar al enkele dagen een groepje koereigers verblijft. Die zagen we bij aankomst al meteen de plas overvliegen en neerstrijken tussen de koeien in de verte. Een mooie wandeling door een verruigde wildernis bracht ons bij de koeien en ook bij de koereigers. Die lieten zich van hun beste kant zien. Toen we ook nog een mooie adulte geelpootmeeuw ontdekten op een van de bakens langs de Lek en er bovendien een prachtige visarend overvloog, keerden we toch nog enigszins voldaan huiswaarts. Het was niet de meest succesvolle excursie die we met vogelwacht ooit Utrecht hebben beleefd, maar we zullen ons hem herinneren en dat is ook wat waard.
17 september 2023
Onze laatste dag. Na wat getreuzel en een bezoek aan een monumentaal winkelcentrum was het zeeaquarium op het expo-terrein onze bestemming voor vandaag. Was mooi. Levende haaien, roggen, de ondoorgrondelijke maanvis die als een vissenkop met vinnen tussen de andere vissen door zwom, papegaaiduiker, alk, zeekoeten, incasterns en nog veel meer.
's Avonds Bart-Jans verjaardagspicknick in Monsanto. Mooie plek, voor je gevoel mijlenver verwijderd van de stad die je er desondanks aan alle kanten omringt, leuke mensen, gezellig tot in het donker: een mooie afsluiting van onze vakantie.
10 augustus 2023
Terug: Kriskras door Lissabon
Of verder lezen over Marokko: maandag13 03 23 Aankomst
Of meer buitenlandse zaken: Norddeich
Vandaag deden we het een beetje anders: iedereen ging zijns weegs. Iedereen ging alleen op pad om op eigen wijze invulling te geven aan vandaag. Zo ging Esther shoppen in Lissabon, Renske naar het museum en Harriët naar Belem. Ik ging uiteindelijk, na lang wikken en wegen, naar Sintra. Was een makkelijke reis met metro en trein en toen ik daar de rotszwaluwen had ontdekt, wist ik dat ik de goede keus had gemaakt. Prachtige rotszwaluwen die zich prachtig lieten zien bij het prachtige Palacio Nacional de Sintra.
Verder ook erg van Sintra genoten. Sintra is een echte toeristische hotspot. Druk. Overal rijen mensen. Maar het verdient aanbeveling om je af en toe door die drukte heen te slaan (hoewel liefst niet letterlijk) en je door het internationale toerisme te laten meeslepen, of althans jezelf niet allerlei moois dat die sector te bieden heeft, te ontzeggen. Want Sintra is mooi. Sintra is prachtig. Het is een opeenstapeling, bijna letterlijk, van architectonische bezienswaardigheden. Erg Efteling-achtig, dat wel, Madurodam maar dan in het groot, maar ook gewoon erg mooi. Veel klimmen, veel dalen, veel smalle, steile straatjes, veel afgronden en veel uitzichten en heel veel mooie kastelen en paleizen. Zo was het oogverblindend witte Palacio Nacional prachtig.
Een steil toeristisch klimpad de berg op voert er de toerist naar de Moorse burcht en het Palacio da Pena. Zelf beide vanwege de lange rijen alleen op enige afstand gezien, maar erg fraai. De burcht stoer zoals een burcht hoort te zijn, het Palacio kleurrijk en bevallig.
Omlaag langs monumentale paleizen waar je gratis naar binnen kon en het rustig was, en waar je moest betalen en lange rijen stonden. Drie keer raden waar ik naar binnen ben geweest en waar niet. En het ging me niet eens om het geld.
Nog even een mooi steil parkje met onder andere een openluchttheater en terug naar Lissabon.
's Avonds met Bart-Jan naar prachtig (ja, alles was weer prachtig vandaag) uitzichtpunt in Monsanto, het grote parkbos midden in de stad, en uit eten boven een geologisch monument met fraai uitzicht op onder andere de rode brug en het Jezusbeeld in steeds nachtelijker ambiance.
9 augustus 2023
Verder lezen over Portugal: Slot
Na een wat mij betreft hele luie ochtend 's middags met zijn allen de stad in. Hoofdbestemming was het nationaal azulejosmuseum. Dat leek me aanvankelijk een vrij suffe bestemming, maar het bleek een schitterend museum. Het museum zelf bedoel ik, het gebouw, niet zozeer de collectie. Die was ook best de moeite waard en af en toe fraai, maar het gebouw was een sprookje. Met statige binnenplaatsen, een rijkelijk geornamenteerde inpandige kathedraal, spannende hoekjes en doorgangen en alles doordesemd met een even koninklijke als vervallen statigheid waar hier en daar de witte bepleistering van afbladderde.
Het was de enige bestemming van vandaag. Een ware rustdag dus, wat mij betreft. Voor het eten nog even in mijn eentje beneden wezen kijken, wat meteen een geweldige hop opleverde, frank en vrij foeragerend op het grasveld naast de speeltuin, een ook best mooie graszanger en een eurokanarie over.
8 augustus 2023
Verder lezen over Portugal: Sintra
Zo sta je 's morgens nog op een kaap uit te kijken over de Atlantische oceaan en over de kuhls pijlstormvogels in haar schoot, en zo sta je een paar uur later midden in de drukte en de chaos van Lissabon te kijken naar het passerende autoverkeer. Een reisdag dus vandaag.
De dag begonnen met nog een laatste keer onze kaap en ons uitkijkpunt. Koereiger over, twee alpenkraaien en kuhls pijlstormvogels uiteraard, die vormen voor mij geloof ik het beeld van deze vakantie, de soort van de vakantie in elk geval. Eén vale naar west. Daarna de tijd gedood tot kwart over drie en de bus terug naar Lissabon. Het opmerkelijkst was de entree in de stad. Eerst stukje Taagestuarium met tientallen flamingo's, hier onberispelijke wilde vogels. Daarna de eindeloos lange Vasco da Gamabrug over de eindeloos brede Taag. En nu zijn we dan weer terug bij Bart-Jan. Een soort van weer thuis na anderhalve week vakantie.
7 augustus 2023
Verder lezen over Portugal: Nationaal azulejosmuseum
De grootste verrassing vanmorgen tijdens mijn traditionele vogelommetje met Esther op onze kaap, was de groep van 10 tot 15 gewone gierzwaluwen, de onze dus, die foerageerde aan het begin. In de systematiek van Observation.org hier algemeen, in tegenstelling tot de vale die hier slechts vrij algemeen is, wat ietsje minder algemeen is dan algemeen, maar in de praktijk hier natuurlijk veel schaarser. Bij het uitkijkpunt foerageerden ineens weer een stuk of honderd vale, al waren die even later ook ineens weer verdwenen. Interessant waren ook de roodstuitzwaluwen die vanmorgen van de partij waren: eerst vlogen er een stuk of zes langs naar west, even later waren er een stuk of vijf in de buurt. Kortom, er beweegt van alles. Nu al.
Boven zee was het allemaal wat voorspelbaarder. De kuhls pijlstormvogels waren er natuurlijk, maar meest vrij ver weg. Twee keer vloog er een vale pijlstormvogel langs maar dat is inmiddels ook niet meer iets om lang bij stil te staan en ook verder was alles zoals het meestal is.
Daarna met zijn allen een tijdje naar het strandje geweest. Waarop ik nou eens gewoon op het heetst van de dag op pad ging. Gewapend met anderhalve liter water de inmiddels bekende wandeling door de binnenlanden gemaakt. Tot aan het bos. Loeiheet natuurlijk, en doodstil, op het eeuwige geknerp van krekels en cicaden na. Mooi, vind ik. Toch ook vogels. Diverse roodkopklauwieren, zowel juvenielen als hun ouders. Vreemd dat ik die hier tot nu toe gemist had. Diverse keren roodstuitzwaluwen ook, onder andere 18 bijeen op telefoondraden randje Sagres. Die bewegen ook hard vandaag. Op de bekende plek twee blauwe eksters, elders een slechtvalk over en in het bos alweer een fraaie bergfluiter. Op de terugweg nog een rode patrijs in vlucht en randje Sagres drie hoppen.
Tot slot nog twee keer naar het uitzichtpunt geweest. Eerst eind middag met Harriët: mooie kuhls pijlstormvogels en ineens een fraaie audouins meeuw langs vliegend. En 's avonds laat in het donker, omdat ik me realiseerde dat ik daar nog helemaal niet in het donker geweest was en dat kon natuurlijk niet. Het kon nog net. Een belevenis.
6 augustus 2023
Verder lezen over Portugal: Terug naar Lissabon
