Het hoogtepunt van vandaag, die ene soort die we ons later nog zullen herinneren, dat was wat mij betreft niet de zeldzaamheid van de dag. Niet de blauwstaart die in de middag werd teruggevonden (’s morgens was er al een onbevestigde melding geweest) in de oude boomgaard tegen Den Burg aan en die ik tijdens een chaotisch twitchdrama waarbij volwassen mannen kriskras door elkaar heen achter de vogel aan renden, slechts enkele keren kort en nauwelijks als zodanig herkenbaar in beeld kreeg. Plus één voor de jaarlijst en verder maar gauw vergeten. Er waren genoeg andere dingen om me te herinneren. Minder zeldzaam, maar wel vandaag veel fraaier. Zoals die velduil die, toen we bij Westerslag over een doorgaans kalme en weinig spannende zee stonden uit te kijken, ineens vanuit die zee op ons af kwam gevlogen en recht over ons heen de duinen in verdween. Prachtig! En het smelleken dat tijdens onze wandeling door de duinen ten noorden van De Koog ineens dichtbij langs en over ons heen vloog. In grote vaart, hij was zo weer verdwenen maar ook deze: prachtig. Zoiets ga je je later wel nog herinneren.
Altijd leuk zijn ook de bladkoninkjes die steevast in oktober op de Waddeneilanden bivakkeren. Ook elders heb je ze wel maar de Waddeneilanden bieden verreweg de beste kansen om er een te vinden en dat wil bijna elke vogelaar elk jaar wel een keertje meemaken want bladkoning is om redenen die bijna niemand weet gewoon een hele fijne soort. Ik had er drie vandaag. De eerste, op een vakantieparkje bij De Koog, was zwijgzaam, wist men ons te vertellen, maar begon ineens fanatiek te roepen waarna we hem terugvonden en af en toe mooi in beeld kregen. De tweede, te Dorpzicht (een wat betreft bladkoning bekende plek), hoorde ik alleen roepen, ver weg in het bos. En de derde was af en toe kort vrij zichtbaar in een bosrand bij de Robbenjager.
Fraaie waarnemingen van niet zulke heel zeldzame soorten, die vormden het verhaal van vandaag. Bijvoorbeeld die paar kepen die vlak voor onze neus zaten te foerageren in een lijsterbesbosje in de Tuintjes. Of die man beflijster even later even dichtbij in hetzelfde bosje, met die opvallende lichte veerrandjes op de onderzijde. Tussen de respectabele aantallen trekvogels die over het eiland trokken, vonden we onder andere een ijsgors, een kruisbek en een paar barmsijzen terwijl in het kreupelhout onder andere goudhaantjes, mezen en af en toe een of twee zwartkopjes foerageerden. Ja, herfst op een Waddeneiland, het is altijd weer een feest. Het is natuurlijk allemaal volstrekt onbeduidend in het licht van de wereldproblematiek die ons van tijd tot tijd weer eens komt ontzetten, maar als het weer eens helemaal mis is in de wereld en je geen idee hebt hoe het ooit nog goed moet komen, vergeet dan af en toe even alles want je kunt er toch niks aan veranderen, en ga naar een Waddeneiland.
8 oktober 2023
Meer lezen? Dutchbirding op Texel
Toen we vroeg in de middag in polder Waard en Nieuwland in de kop van Noord-Holland vergeefs stonden te zoeken naar een roodpootvalk die daar al dagenlang verblijft; mild zonnetje, matig windje en de buienluchten pas aan de horizon of daaromtrent maar roodpootvalk liet het vooralsnog afweten, toen vreesden we een driedubbele sofdag.
1: de pelagische tocht die oorspronkelijk voor vandaag op het programma had gestaan, was afgeblazen. En gezien het beetje wind dat er op dat moment woei, kon je je afvragen waarom.
2: grijze strandloper in het ondergelopen bollenveldje langs de Callantsoogervaart bij Zijpe was vanochtend urenlang onvindbaar gebleven en leek alweer vertrokken.
En 3: nu leek dus ook roodpootvalk niet voor handen om tenminste nog iets van deze dag te maken.
Natuurlijk, dat ondergelopen veldje was geweldig geweest, met misschien wel meer dan honderd bontbekplevieren en meer dan honderd bonte strandlopers, met tientallen prachtige kleine strandlopers en met gaandeweg ook steeds meer krombekstrandlopers. Met minimaal vier grauwe franjepoten die op zeker moment op amper tien meter gebroederlijk naast elkaar helemaal vooraan in een plasje stonden. Met een temmincks strandloper, een kemphaan en een paar steenlopers maar zonder grijze strandloper, gistermiddag hier ontdekt en in potentie mijn tweede ooit, waren die allemaal, hoe fijn ook, toch slechts een soort van troost. Hadden we tenminste nog iets, zeg je dan tegen elkaar.
Uren hadden we al staan speuren, keer op keer werd er op een verdacht gevalletje gewezen, daar voor die hooibaal, links van die bontbekplevier, precies waar nu op de achtergrond die blauwe auto rijdt, en keer op keer werden we gestoord door een slechtvalk die af en toe in de buurt kwam jagen en daarbij steeds grote groepen steltlopers inclusief de vogel die we elkaar probeerden te wijzen, de lucht in joeg. Prachtig hoor, zo’n jagende slechtvalk, maar nu liever even niet. Tientallen kleine strandlopers hadden we desondanks bestudeerd en af en toe hadden we er wel eentje gevonden die behoorlijk koud grijsbruin gekleurd was en helemaal geen lichte strepen op de rug leek te hebben, twee belangrijke aanwijzingen om grijze stralo in overweging te nemen, maar telkens waren ze afgeserveerd als vroeg naar winterkleed geruide kleine. Eén keer stond ik hoopvol een in mijn ogen goede kandidaat te bestuderen, overwegend grijsbruin zonder warme tinten en zonder lichte rugstrepen, misschien ook een beetje robuuster van bouw? Komt er een bij zitten die er precies zo uitziet. Twee grijze strandlopers, da’s wat teveel van het goede en als de ene het niet is, zal de andere er ook wel geen zijn. Van hoe je dan een grijze kunt herkennen, had ik intussen ondanks mijn studie gisteravond steeds minder idee. En niemand kon ‘m vinden. Nee, we geloofden het wel en vertrokken naar polder Waard en Nieuwland om daar vergeefs te gaan zoeken naar een roodpootvalk.
Maar toen die bevrijdende piep, die piep die ons al zo vaak bevrijd heeft hoewel even vaak in ellende gestort maar dit keer niet: ‘Grijze strandloper nog aanwezig, nu in beeld vanaf de Scheidingsweg’. We stappen weer in de auto en haasten ons terug naar de Callantsoogervaart. We kennen inmiddels de weg en twintig minuten later zijn we ter plaatse. En het speuren begint opnieuw. Weer wordt ons een vogel gewezen, en weer worden ons aanwijzingen toegereikt die ons moeten helpen de betreffende vogel in het vizier te krijgen. Tussen twee hoogspanningsmasten moeten we kijken, voor een stapel pallets van die boerderij daar achter. Nu loopt-ie naar rechts, nu staat-ie bij een plasje te poetsen. En op een of andere manier krijgt uiteindelijk iedereen de vogel in beeld. En hij zit helemaal niet ver weg. Eerst is men nog terughoudend maar al gauw is men overtuigd: dit is hem, dit is absoluut de grijze strandloper.
We zien een ‘kleine’ strandloper zonder lichte rugstrepen en vrijwel zonder warme gelige en rossige tinten, volledig grijsbruin van kleur. Maar daarvan hadden we er vanmorgen natuurlijk ook al wel een paar gezien. Waarom is dit dan wel de grijze? Het is lastig. Maar je moet zo’n vogel wel even de tijd gunnen om in te dalen, jezelf de tijd gunnen om ‘m te laten indalen. Als-ie steeds maar dichterbij komt, als-ie op zeker moment op amper tien meter afstand echt overweldigend mooi te zien is, dan begin je gaandeweg te zien hoe subtiel anders hij is. Wat gelijkmatiger getekend en wat minder contrastrijk dan ook de meest grijze kleine strandlopers. Een wat donkerder kop, een wat robuustere en ogenschijnlijk complete borstband, een iets hogere snavelbasis. En natuurlijk de webjes, de kleine restjes zwemvlies tussen de tenen. In het veld zijn ze niet te zien maar op een mooie foto van Toon wel: daar kan de CDNA straks niet omheen. Grijze strandloper in de pocket! Al gaat het daar uiteindelijk natuurlijk niet om. Dat ik grijze strandloper daadwerkelijk heb leren kennen, dat is wat telt. En al die krombekstrandlopers en kleine strandlopers en die grauwe franjepoten die we ook nog hadden vandaag, die waren mooi meegenomen. Een fijne bonus.
17 september 2023
Meer: Zwartkoprietzanger
Het was een memorabele excursie, met vogelwacht Utrecht naar de Wageningse binnenvelden, hoewel niet helemaal zoals we gehoopt hadden. De weersvoorspellers mochten dan al dagen van tevoren voor vandaag een mooie, zonnige en droge nazomerdag voorspeld hebben, misschien wel de laatste van het jaar, nog voor ik de afgesproken vertreklocatie had bereikt was ik al zeiknat geregend. Op vijf minuten fietsen maar even geschuild onder het viaduct van de Waterlinieweg, waar ik uiteindelijk werd opgehaald, wat me toch weer een kwartiertje regen bespaarde. In de regen naar de parkeerplaats aan de Werftweg gereden en in de regen zitten schuilen in de auto. Toen het eindelijk een beetje droog leek, het er maar op gewaagd en het fietspad langs het valleikanaal op gelopen. Grote zilverreiger, paar watersnippen en we voelden alweer de eerste druppels. Toen de regen serieus doorzette, gauw weer terug naar de auto gevlucht om maar weer even te gaan zitten schuilen. Het Binnenveld lieten we er verder maar bij, daar leek ook afgezien van de regen weinig te halen. We besloten de Elster Buitenwaard te gaan proberen, waar het volgens berichten aardig vogelen was.
Bij de Elster Buitenwaard volgde een herhaling van zetten: het leek droog, we gingen de auto uit, het begon alweer te regenen en we vluchtten de auto weer in. Ging lekker zo. Toen het opnieuw droog leek, besloten we het nog één keer te proberen. En warempel, het bleef droog. Alleen bleek de Elster Buitenwaard niet helemaal te kunnen bieden wat we ervan gehoopt hadden. Heb je dat weer: een grote verruigde bende. Er waren achter de vegetatie nog net wat snippertjes water zichtbaar maar daar konden we niks vinden.
Maar gelukkig is daar nog Obsmapp. De app onthulde ons de plek waar de afgelopen dagen onder andere krombekstrandloper was gezien: we moesten verderop langs het weggetje naar het pontje naar Ingen zijn. Daar aangekomen vonden we inderdaad leuke slikjes met steltjes. Krombekstrandloper konden we er niet vinden, maar met onder andere bonte strandlopers, bontbekplevieren en lepelaars was het er aardig vogelen.
Na een tussenstop bij de Amerongse Bovenpolder (lepelaars, raaf) sloten we af in de Steenwaard, waar al enkele dagen een groepje koereigers verblijft. Die zagen we bij aankomst al meteen de plas overvliegen en neerstrijken tussen de koeien in de verte. Een mooie wandeling door een verruigde wildernis bracht ons bij de koeien en ook bij de koereigers. Die lieten zich van hun beste kant zien. Toen we ook nog een mooie adulte geelpootmeeuw ontdekten op een van de bakens langs de Lek en er bovendien een prachtige visarend overvloog, keerden we toch nog enigszins voldaan huiswaarts. Het was niet de meest succesvolle excursie die we met vogelwacht ooit Utrecht hebben beleefd, maar we zullen ons hem herinneren en dat is ook wat waard.
17 september 2023
Onze laatste dag. Na wat getreuzel en een bezoek aan een monumentaal winkelcentrum was het zeeaquarium op het expo-terrein onze bestemming voor vandaag. Was mooi. Levende haaien, roggen, de ondoorgrondelijke maanvis die als een vissenkop met vinnen tussen de andere vissen door zwom, papegaaiduiker, alk, zeekoeten, incasterns en nog veel meer.
's Avonds Bart-Jans verjaardagspicknick in Monsanto. Mooie plek, voor je gevoel mijlenver verwijderd van de stad die je er desondanks aan alle kanten omringt, leuke mensen, gezellig tot in het donker: een mooie afsluiting van onze vakantie.
10 augustus 2023
Terug: Kriskras door Lissabon
Of verder lezen over Marokko: maandag13 03 23 Aankomst
Of meer buitenlandse zaken: Norddeich
Vandaag deden we het een beetje anders: iedereen ging zijns weegs. Iedereen ging alleen op pad om op eigen wijze invulling te geven aan vandaag. Zo ging Esther shoppen in Lissabon, Renske naar het museum en Harriët naar Belem. Ik ging uiteindelijk, na lang wikken en wegen, naar Sintra. Was een makkelijke reis met metro en trein en toen ik daar de rotszwaluwen had ontdekt, wist ik dat ik de goede keus had gemaakt. Prachtige rotszwaluwen die zich prachtig lieten zien bij het prachtige Palacio Nacional de Sintra.
Verder ook erg van Sintra genoten. Sintra is een echte toeristische hotspot. Druk. Overal rijen mensen. Maar het verdient aanbeveling om je af en toe door die drukte heen te slaan (hoewel liefst niet letterlijk) en je door het internationale toerisme te laten meeslepen, of althans jezelf niet allerlei moois dat die sector te bieden heeft, te ontzeggen. Want Sintra is mooi. Sintra is prachtig. Het is een opeenstapeling, bijna letterlijk, van architectonische bezienswaardigheden. Erg Efteling-achtig, dat wel, Madurodam maar dan in het groot, maar ook gewoon erg mooi. Veel klimmen, veel dalen, veel smalle, steile straatjes, veel afgronden en veel uitzichten en heel veel mooie kastelen en paleizen. Zo was het oogverblindend witte Palacio Nacional prachtig.
Een steil toeristisch klimpad de berg op voert er de toerist naar de Moorse burcht en het Palacio da Pena. Zelf beide vanwege de lange rijen alleen op enige afstand gezien, maar erg fraai. De burcht stoer zoals een burcht hoort te zijn, het Palacio kleurrijk en bevallig.
Omlaag langs monumentale paleizen waar je gratis naar binnen kon en het rustig was, en waar je moest betalen en lange rijen stonden. Drie keer raden waar ik naar binnen ben geweest en waar niet. En het ging me niet eens om het geld.
Nog even een mooi steil parkje met onder andere een openluchttheater en terug naar Lissabon.
's Avonds met Bart-Jan naar prachtig (ja, alles was weer prachtig vandaag) uitzichtpunt in Monsanto, het grote parkbos midden in de stad, en uit eten boven een geologisch monument met fraai uitzicht op onder andere de rode brug en het Jezusbeeld in steeds nachtelijker ambiance.
9 augustus 2023
Verder lezen over Portugal: Slot
Na een wat mij betreft hele luie ochtend 's middags met zijn allen de stad in. Hoofdbestemming was het nationaal azulejosmuseum. Dat leek me aanvankelijk een vrij suffe bestemming, maar het bleek een schitterend museum. Het museum zelf bedoel ik, het gebouw, niet zozeer de collectie. Die was ook best de moeite waard en af en toe fraai, maar het gebouw was een sprookje. Met statige binnenplaatsen, een rijkelijk geornamenteerde inpandige kathedraal, spannende hoekjes en doorgangen en alles doordesemd met een even koninklijke als vervallen statigheid waar hier en daar de witte bepleistering van afbladderde.
Het was de enige bestemming van vandaag. Een ware rustdag dus, wat mij betreft. Voor het eten nog even in mijn eentje beneden wezen kijken, wat meteen een geweldige hop opleverde, frank en vrij foeragerend op het grasveld naast de speeltuin, een ook best mooie graszanger en een eurokanarie over.
8 augustus 2023
Verder lezen over Portugal: Sintra
Zo sta je 's morgens nog op een kaap uit te kijken over de Atlantische oceaan en over de kuhls pijlstormvogels in haar schoot, en zo sta je een paar uur later midden in de drukte en de chaos van Lissabon te kijken naar het passerende autoverkeer. Een reisdag dus vandaag.
De dag begonnen met nog een laatste keer onze kaap en ons uitkijkpunt. Koereiger over, twee alpenkraaien en kuhls pijlstormvogels uiteraard, die vormen voor mij geloof ik het beeld van deze vakantie, de soort van de vakantie in elk geval. Eén vale naar west. Daarna de tijd gedood tot kwart over drie en de bus terug naar Lissabon. Het opmerkelijkst was de entree in de stad. Eerst stukje Taagestuarium met tientallen flamingo's, hier onberispelijke wilde vogels. Daarna de eindeloos lange Vasco da Gamabrug over de eindeloos brede Taag. En nu zijn we dan weer terug bij Bart-Jan. Een soort van weer thuis na anderhalve week vakantie.
7 augustus 2023
Verder lezen over Portugal: Nationaal azulejosmuseum
