's Morgens een vruchtbaar ommetje gemaakt. Niet verder dan halverwege het kasteel geweest maar dat leverde heel wat leuks op. Parelmoervlinders bijvoorbeeld: goed genoeg gezien om overtuigd te zijn van braamparelmoer en dat is toch wel erg leuk. In Nederland razend zeldzaam maar goed, we zijn hier niet in Nederland. Verder onder andere weer een mooie keizersmantel en terug op de camping een mooi dambordje en iepenpage. Die laatste was een lifer. Allemaal vlinders dus, het is hier een goeie plek voor vlinders. Er hangt ook een middelste bonte specht rond op en rond de camping. Laat zich regelmatig horen; een keer kort gezien.
Zo kabbelt de vakantie voort, op een aangename manier, zoals het dagelijks leven eigenlijk te zelden kabbelt. Al die mensen die roepen dat vakantie alleen maar stress oplevert en dat je beter thuis kunt blijven, ze kunnen m’n rug op.
Een korte onderbreking van het gekabbel, en een momentje van stress (maar aangename stress!), was toen Harriët me wees op twee grote vogels hoog in de lucht. Eerste gedachte was natuurlijk rode wouw maar de verrekijker wees anders uit: twee zwarte ooievaars hoog naar noordwest!
's Middags een mooie wandeling gemaakt. Vanaf het kasteel omlaag door fraai hellingbos naar het dal van de Sure. Eerst langs een smal beekje in een vouw in het landschap, daarna langs de Sure zelf. Prachtige uitzichten op de Sure en zijn oeverlanden en omhoog op de weldadige hellingbossen die het heuvelland overspoelen en het riviertje begeleiden op zijn tocht door het heuvelland. Kleine tanglibel, bosbeekjuffers en dambordjes, geluidjes van kortsnavelboomkruiper en opeens braamparelmoervlinder op fotografeerbare afstand en bevestigd door Obsmapp. En een mooie rode wouw hoog boven de helling als toetje. Ja, het was weer een vruchtbaar ommetje.
woensdag 10 augustus 2022
Clervaux
Vandaag was Clervaux onze bestemming, en met Clervaux hele oude herinneringen: 46 jaar geleden, ik was nog maar een broekie van 15 jaar, waren we met de familie op vakantie in Luxemburg en één dagje zijn we toen naar Clervaux geweest. Ik heb er weinig actieve herinnering aan maar ongetwijfeld hebben we toen ook het fraaie 12e-eeuwse kasteel gezien met zijn wit bepleisterde muren en torentjes en intieme pleintjes, al zullen we de permanente fototentoonstelling ‘The Family of Man’ met zwart-witfoto’s uit de jaren vijftig en zestig, toen wel hebben overgeslagen. Ook al was die ook toen al aanwezig want de tentoonstelling, in 1955 geopend in het Museum of Modern Art in New York, is sinds 1964 in Clervaux te bewonderen. En staat sinds 2003 op de ‘Memory of the world’-lijst van UNESCO. Niet niks dus maar geen internet in die dagen dus waarschijnlijk wisten we nergens van.
Ongetwijfeld hebben we toen ook de imposante bakstenen kerk gezien, in Romaans-Rijnlandse stijl aldus Wikipedia, die van hoog over het stadje uitkijkt. Zeker hebben we toen de Benedictijnenabdij van St-Maurice gezien, die nog hoger boven het stadje ligt, want daar heb ik wel nog een soort van herinnering aan. Het is een indrukwekkend complex, in 1910 gebouwd in neoromaanse stijl, niet zo oud dus maar wel erg fraai, met hoge toren die van ver boven de bossen en de velden uitsteekt, onmiskenbaar vanwege zijn rode puntdak. Alles in een context van bebost heuvelland.
We waren met zijn drieën vandaag want Esther bleef vanwege werkgerelateerde zaken op de camping. Zij had de kronkelende straatjes met mooie geveltjes en vooral de gezellige terrasjes ook wel gewaardeerd denk ik. We hebben het allemaal gezien en het was prachtig.
Boodschappen gedaan in Ettelbruck en de dag was alweer om.
Ongetwijfeld hebben we toen ook de imposante bakstenen kerk gezien, in Romaans-Rijnlandse stijl aldus Wikipedia, die van hoog over het stadje uitkijkt. Zeker hebben we toen de Benedictijnenabdij van St-Maurice gezien, die nog hoger boven het stadje ligt, want daar heb ik wel nog een soort van herinnering aan. Het is een indrukwekkend complex, in 1910 gebouwd in neoromaanse stijl, niet zo oud dus maar wel erg fraai, met hoge toren die van ver boven de bossen en de velden uitsteekt, onmiskenbaar vanwege zijn rode puntdak. Alles in een context van bebost heuvelland.
We waren met zijn drieën vandaag want Esther bleef vanwege werkgerelateerde zaken op de camping. Zij had de kronkelende straatjes met mooie geveltjes en vooral de gezellige terrasjes ook wel gewaardeerd denk ik. We hebben het allemaal gezien en het was prachtig.
Boodschappen gedaan in Ettelbruck en de dag was alweer om.
Kasteel Bourscheid
Vanochtend naar het kasteel geweest, op 20 minuten lopen. Het was weer zonnig en bloedheet. Kasteel Bourscheid is het grootste kasteel van Luxemburg. De eerste versterkingen dateren uit de 10e eeuw en het werd voltooid in de 15e. De heren van Bourscheid, zo lees ik, behoorden tot de meest invloedrijke ridderfamilies in de regio. Een bezienswaardigheid dus, zomaar om de hoek. En het is inderdaad een prachtig oud kasteel, veel ruïne natuurlijk maar er staat ook nog heel wat fier overeind. Ruim voldoende om de fantasie te prikkelen. Het is een fraai doolhof van trappetjes omhoog en omlaag, pleintjes en binnenplaatsjes, gangetjes, torentjes enzovoort. En natuurlijk is de ligging geweldig en zijn de uitzichten op het omringende rijzen en dalen van de wereld fenomenaal. Een klassieker dus. Er waren muurhagedissen, een prachtige keizersmantel en er vloog zomaar een zwarte wouw laag over.
En vanmiddag vanaf de camping eerst twee wespendieven en kort daarna onze dagelijkse rode wouw. Een mooi trio.
Daarna het reeds lang aangekondigde noodweer. Nou, dat viel nogal mee. Of eigenlijk tegen. Het duurde en duurde maar voor het eindelijk begon, werd telkens uitgesteld maar uiteindelijk raakte het betrokken, ging er een frisse wind waaien en dreven er donkere wolkenluchten over verre heuvelkammen. Er viel ook wat regen maar dat mag geen naam hebben en het beloofde onweer bleef uit. Een storm in een glas water.
Intussen is de berm bij de ingang gemaaid. Ik kon nauwelijks nog dambordjes vinden.
Donderdag 30 juni 2022
Verder in Luxemburg: Clervaux
En vanmiddag vanaf de camping eerst twee wespendieven en kort daarna onze dagelijkse rode wouw. Een mooi trio.
Daarna het reeds lang aangekondigde noodweer. Nou, dat viel nogal mee. Of eigenlijk tegen. Het duurde en duurde maar voor het eindelijk begon, werd telkens uitgesteld maar uiteindelijk raakte het betrokken, ging er een frisse wind waaien en dreven er donkere wolkenluchten over verre heuvelkammen. Er viel ook wat regen maar dat mag geen naam hebben en het beloofde onweer bleef uit. Een storm in een glas water.
Intussen is de berm bij de ingang gemaaid. Ik kon nauwelijks nog dambordjes vinden.
Donderdag 30 juni 2022
Verder in Luxemburg: Clervaux
Suredal en Ettelbruck
Vroeg wakker en vroeg opgestaan voor een prachtige ochtendwandeling. Omlaag richting kasteel en daarna het pad omlaag naar het Suredal. Door fraai en steil hellingbos, langs een verruigde en vergeelde grasweide en op het eind over een smal, onverhard en heel steil klimpaadje. Een klus, vooral later weer omhoog. Beneden bevond ik me in het uitzicht vanaf de camping. De Sure een rustige, bedaarde rivier die kalmpjes door zijn bedding gaat, omgeven door overvloedig beboste heuvelen. Aan de overkant het hotel, de ligweide en de beide tenten die ons van boven ook al waren opgevallen. Op één plek was er een serieuze stroomversnelling maar die bracht niets belangwekkends teweeg. Wel verschillende keren middelste bonte specht gehoord, dus die hebben we hier ook.
's-Middags met Harriët en Renske eerst Bourscheid bekeken, wat niet veel om het lijf heeft maar natuurlijk toch bekeken moest worden, en daarna met de bus naar Ettelbruck. Het was een mooie bustocht en een leuk stadje met centrumpje van winkelstraten en overvloedig beterraste pleintjes, getooid in zachte pasteltinten. Terrasje gedaan, uitgebreid boodschappen gedaan (gaan we vaker meemaken want in Bourscheid zijn geen winkels. Ettelbruck wordt zo onze ‘Second Hometown’) en met de bus terug. Drie rode wouwen vanmiddag. Een vanuit de bus heen en een vanuit de bus terug, en eentje fraai hoog boven Ettelbruck. Dat kunnen toch niet veel stadjes waar ik geweest ben nazeggen: dat ik er een rode wouw zag.
's-Middags met Harriët en Renske eerst Bourscheid bekeken, wat niet veel om het lijf heeft maar natuurlijk toch bekeken moest worden, en daarna met de bus naar Ettelbruck. Het was een mooie bustocht en een leuk stadje met centrumpje van winkelstraten en overvloedig beterraste pleintjes, getooid in zachte pasteltinten. Terrasje gedaan, uitgebreid boodschappen gedaan (gaan we vaker meemaken want in Bourscheid zijn geen winkels. Ettelbruck wordt zo onze ‘Second Hometown’) en met de bus terug. Drie rode wouwen vanmiddag. Een vanuit de bus heen en een vanuit de bus terug, en eentje fraai hoog boven Ettelbruck. Dat kunnen toch niet veel stadjes waar ik geweest ben nazeggen: dat ik er een rode wouw zag.
Grund
Een dorp in de kelder van de grote stad. Dat is Grund, stadsdeel op de bodem van de Grote Kloof aan de oever van het riviertje de Alzette, een van de twee die door de stad stromen. Grund was de hoofdbestemming van de tijd die ons nog restte in Luxemburg stad voordat we vanmiddag naar onze caravan in Bourscheid zouden afreizen. Het was een fijne wandeling, daar op de bodem van de kloof. Ook Grund heeft monumentale architectuur, zoals het kerkje met omringende vestingwerken, maar het heeft ook een landelijke, dorpse atmosfeer. Het riviertje stroomt soms langs oeverbossen en soms langs moestuintjes die vanaf de oevers terrasgewijs opstijgen, terwijl de grote stad vanuit de hoogte toekijkt. Een lift in de rotsen bracht ons terug in die grote stad.
Intussen zitten we in onze caravan op de camping bij Bourscheid. Het is een rustige, om niet te zeggen stille camping op een magistrale plek. Het uitzicht vanaf het uitzichtpunt bijna naast onze caravan is adembenemend! Een diepe afgrond, ver beneden het Suredal, de Sure die zich slingert rond een lage heuvelrug en tegenover nieuwe hoge heuvelwanden, waarachter Luxemburg zich eindeloos uitstrekt. En onder ons op de helling het fraaie kasteel van Bourscheid. Het is een uitzicht waarop je niet uitgekeken raakt.
Voor het eerst deze vakantie zijn we omringd door echte, soms ongerepte natuur en dat heeft zich al direct uitbetaald. We zitten naar verluidt in broedgebied van de rode wouw en al op onze wandeling van de bushalte bij het kerkje van Bourscheid naar de camping, hoog over de heuvelrug met zichten over de dieptes heen tot in de blauwe verte, zag ik er een overvliegen. (Vanuit de trein zag ik een zwarte.) In de berm bij de ingang van de camping vlogen volop dambordjes, zo zeldzaam in Nederland, en in een stuk bos onder de camping had ik parelmoervlindertjes die me nog het meest deden denken aan braamparelmoer (idem). Maar lastig, vooralsnog. Verder zingen onder andere geelgors en grote lijster
Het belooft allemaal veel voor ons verblijf hier.
Intussen zitten we in onze caravan op de camping bij Bourscheid. Het is een rustige, om niet te zeggen stille camping op een magistrale plek. Het uitzicht vanaf het uitzichtpunt bijna naast onze caravan is adembenemend! Een diepe afgrond, ver beneden het Suredal, de Sure die zich slingert rond een lage heuvelrug en tegenover nieuwe hoge heuvelwanden, waarachter Luxemburg zich eindeloos uitstrekt. En onder ons op de helling het fraaie kasteel van Bourscheid. Het is een uitzicht waarop je niet uitgekeken raakt.
Voor het eerst deze vakantie zijn we omringd door echte, soms ongerepte natuur en dat heeft zich al direct uitbetaald. We zitten naar verluidt in broedgebied van de rode wouw en al op onze wandeling van de bushalte bij het kerkje van Bourscheid naar de camping, hoog over de heuvelrug met zichten over de dieptes heen tot in de blauwe verte, zag ik er een overvliegen. (Vanuit de trein zag ik een zwarte.) In de berm bij de ingang van de camping vlogen volop dambordjes, zo zeldzaam in Nederland, en in een stuk bos onder de camping had ik parelmoervlindertjes die me nog het meest deden denken aan braamparelmoer (idem). Maar lastig, vooralsnog. Verder zingen onder andere geelgors en grote lijster
Het belooft allemaal veel voor ons verblijf hier.
dinsdag 9 augustus 2022
Luxemburg stad
Dagje Luxemburg stad: I don't know what to say. Het was, om kort te gaan, geweldig. Sprookjesachtig. Dramatisch. Het Efteling-gehalte was hoog, evenals het Madurodam-gehalte.
Je hebt dus 'gewoon' de stad, een monumentale oude stad met zijn deftige straten en lanen en zijn statige pleinen. Met zijn monumenten, ik noem de kathedraal, het groothertogelijk paleis en het monumentale hoofdgebouw van de nationale spaarbank, monumentale gebouwen die in geen enkele historische wereldstad zouden misstaan. Met zijn levende ziel van mensen, van volle terrassen (corona ook hier ver weg), van drukke winkelstraten en levendige pleinen. Een prachtige stad dus. Een wereldstad, al rechtvaardigt het inwonertal (in 2018 116.328) die kwalificatie niet helemaal. Zelfs in Nederland is dat een provinciestadje, maar voor Luxemburg (het land) met zijn in totaal 628.381 inwoners (in 2020) is Luxemburg stad natuurlijk reusachtig. En hoe dan ook een van de rijkste steden van Europa. Het is een belangrijke stad voor de internationale financiële sector en een van de belangrijkste vestigingsplaatsen van Europese instituties. Onder andere het Europese Hof van Justitie is er gevestigd.
Maar Luxemburg zou gewoon maar een wereldstad zijn zoals je er zoveel hebt, als er niet de kloof was. De kloof die zich dwars door de stad kronkelt, met steile wanden en diepe dieptes en beneden een andere wereld. Een rustige, landelijke, bijna arcadische wereld. Het was grijs en af en toe zelfs miezerig toen we voor even in die diepte afdaalden en verzeild raakten bij de werkzaamheden aan wat in de nabije toekomst een paradijselijk stadpark moet worden. Er waren beboste hellingen, loodrechte rotsen en de beek die kronkelde rond grote stenen en waar grote gele kwikstaart huisde.
En boven de kloof zijn de bruggen. Prachtige bruggen, soms oude en soms nieuwe bruggen maar allemaal als luchtkastelen aan sierlijke bogen, hoog boven de kloof verheven, en allemaal met geweldige uitzichten in en over de diepte, je raakt er niet uitgekeken.
In die stad een hele dag mogen verblijven, dat is waarlijk een feest. Ook nog een museumpje gedaan, het Mudam: Musée d’Art Moderne, vol met, nou ja, moderne kunst, soms prachtig en soms ook moeilijk, en van waar je trouwens ook weer een magistraal uitzicht hebt over de kloof en over de stad daarachter. De kathedraal bezichtigd. Duur uit eten geweest aan het gezelligste plein van de stad. De plaatselijke HEMA bezocht. Teveel om op te noemen.
Je hebt dus 'gewoon' de stad, een monumentale oude stad met zijn deftige straten en lanen en zijn statige pleinen. Met zijn monumenten, ik noem de kathedraal, het groothertogelijk paleis en het monumentale hoofdgebouw van de nationale spaarbank, monumentale gebouwen die in geen enkele historische wereldstad zouden misstaan. Met zijn levende ziel van mensen, van volle terrassen (corona ook hier ver weg), van drukke winkelstraten en levendige pleinen. Een prachtige stad dus. Een wereldstad, al rechtvaardigt het inwonertal (in 2018 116.328) die kwalificatie niet helemaal. Zelfs in Nederland is dat een provinciestadje, maar voor Luxemburg (het land) met zijn in totaal 628.381 inwoners (in 2020) is Luxemburg stad natuurlijk reusachtig. En hoe dan ook een van de rijkste steden van Europa. Het is een belangrijke stad voor de internationale financiële sector en een van de belangrijkste vestigingsplaatsen van Europese instituties. Onder andere het Europese Hof van Justitie is er gevestigd.
Maar Luxemburg zou gewoon maar een wereldstad zijn zoals je er zoveel hebt, als er niet de kloof was. De kloof die zich dwars door de stad kronkelt, met steile wanden en diepe dieptes en beneden een andere wereld. Een rustige, landelijke, bijna arcadische wereld. Het was grijs en af en toe zelfs miezerig toen we voor even in die diepte afdaalden en verzeild raakten bij de werkzaamheden aan wat in de nabije toekomst een paradijselijk stadpark moet worden. Er waren beboste hellingen, loodrechte rotsen en de beek die kronkelde rond grote stenen en waar grote gele kwikstaart huisde.
En boven de kloof zijn de bruggen. Prachtige bruggen, soms oude en soms nieuwe bruggen maar allemaal als luchtkastelen aan sierlijke bogen, hoog boven de kloof verheven, en allemaal met geweldige uitzichten in en over de diepte, je raakt er niet uitgekeken.
In die stad een hele dag mogen verblijven, dat is waarlijk een feest. Ook nog een museumpje gedaan, het Mudam: Musée d’Art Moderne, vol met, nou ja, moderne kunst, soms prachtig en soms ook moeilijk, en van waar je trouwens ook weer een magistraal uitzicht hebt over de kloof en over de stad daarachter. De kathedraal bezichtigd. Duur uit eten geweest aan het gezelligste plein van de stad. De plaatselijke HEMA bezocht. Teveel om op te noemen.
Een niet zo voorspoedige reis
Na een niet zo voorspoedige reis kwamen we met twee uur en drie kwartier vertraging aan in Luxemburg stad. En dan tel ik het ingeplande half uur als gevolg van de werkzaamheden tussen Roermond en Sittard nog niet eens mee. Ach, er is erger leed in de wereld. Ja, ik ben een held in het weg relativeren van mijn leed en in de meeste, zo niet alle gevallen is dat volkomen terecht.
De vertraging in Den Bosch had geen consequenties: de busreis van Roermond naar Sittard verliep vlekkeloos en we waren ruim op tijd voor de geplande trein naar Maastricht. Een defecte trein tussen Sittard en Maastricht kostte ons echter de aansluiting naar Luik en daarmee die naar Luxemburg: + 2 uur. En de internationale trein naar Luxemburg bleek een boemeltje dat stopte op vrijwel elk dorpsstationnetje onderweg en tussendoor herhaaldelijk om onduidelijke redenen stilstond in the middle of nowhere. Maar het gaf ons intussen wel alvast een voorproefje van het weelderige heuvelland dat ons de komende weken te wachten staat want Luxemburg bestaat feitelijk uit niet veel meer dan heuvels en dalen, heel veel heuvels en heel veel dalen, veelal bekleed met heel veel bossen.
Nou ja, we zijn er: in Luxemburg stad. Hebben ons hotelletje gevonden, hebben nog gauw wat gegeten bij onze buren en zijn daarna nog effe de stad in geweest. Al wat schemerig en wat regenachtig maar wat een uitzichten! Bijna onheilspellende dieptes, van die uitnodigende leegtes onder je waarin het zo heerlijk vallen is, steile kliffen en een madurodamachtige wereld beneden. En hierboven om ons heen de prachtige en historische oude binnenstad van Luxemburg.
Morgen meer.
Zondag 26 juni 2022
Verder in Luxemburg: Luxemburg stad
Meer buitenlandse zaken: Marokko: maandag13 03 23 Aankomst
De vertraging in Den Bosch had geen consequenties: de busreis van Roermond naar Sittard verliep vlekkeloos en we waren ruim op tijd voor de geplande trein naar Maastricht. Een defecte trein tussen Sittard en Maastricht kostte ons echter de aansluiting naar Luik en daarmee die naar Luxemburg: + 2 uur. En de internationale trein naar Luxemburg bleek een boemeltje dat stopte op vrijwel elk dorpsstationnetje onderweg en tussendoor herhaaldelijk om onduidelijke redenen stilstond in the middle of nowhere. Maar het gaf ons intussen wel alvast een voorproefje van het weelderige heuvelland dat ons de komende weken te wachten staat want Luxemburg bestaat feitelijk uit niet veel meer dan heuvels en dalen, heel veel heuvels en heel veel dalen, veelal bekleed met heel veel bossen.
Nou ja, we zijn er: in Luxemburg stad. Hebben ons hotelletje gevonden, hebben nog gauw wat gegeten bij onze buren en zijn daarna nog effe de stad in geweest. Al wat schemerig en wat regenachtig maar wat een uitzichten! Bijna onheilspellende dieptes, van die uitnodigende leegtes onder je waarin het zo heerlijk vallen is, steile kliffen en een madurodamachtige wereld beneden. En hierboven om ons heen de prachtige en historische oude binnenstad van Luxemburg.
Morgen meer.
Zondag 26 juni 2022
Verder in Luxemburg: Luxemburg stad
Meer buitenlandse zaken: Marokko: maandag13 03 23 Aankomst
Abonneren op:
Posts (Atom)