Na een rustige ochtend, wat hebben we eigenlijk gedaan die ochtend? Geen idee meer, maken we een prijsvraag van maar na die ochtend dus ’s middags in mijn eentje naar het wad. Naar het meest nabije wad, bij de kwelder met de naam Lutjewad. Wie heeft die naam verzonnen? Later in de middag dreigde regen en die hoopte ik voor te blijven. Door het nietige Vierhuizen (hoewel wel meer dan vier huizen groot), langs enkele fraaie oude hoeves als landhuizen in het verder lege land, en langs de Marnerwaard. Marnehuizen, laatst nog zo idyllisch, lag vandaag hevig onder vuur. Mitrailleursalvo’s klonken en zware rookwolken stegen op uit de paar huizen die zichtbaar waren vanaf de openbare weg. Ik fietste gauw verder, bereikte de kustweg en nestelde me op de waddendijk. En wachtte daar het hoogwater af.
Heerlijke bezigheid is dat, het hoogwater afwachten. Een vorm van meditatie bijna, zo ontzettend Zen! Dat uitgestrekte wad aan je voeten, leeg en onafzienbaar en pas heel ver weg zee en daar ook vogels. Al gebied de eerlijkheid te zeggen dat er ook dichterbij al wat te zien was, op en rond een plek met wat basaltgesteente in het slik dat over een uurtje of zo waarschijnlijk een laatste eilandje zou zijn temidden van het oprukkende water. Hier een paar groenpootruiters, wat tureluurs, veel bontbekplevieren en een paar bontjes. Maar verder pas ver weg de drukte waartussen als enige een slechtvalk herkenbaar was. Geleidelijk deed de vloed zijn ding. Smalle reepjes water werden brede waterlopen, onooglijke poeltjes heuse binnenzeeën en ineens stond het water tegen de dijk aan. En was die bult van basalt inderdaad een eilandje geworden. En steeds meer vogels doken in de buurt op. Bonte en drieteenstrandlopers, almaar meer bontbekplevieren, een twintigtal rosse grutto's, zilverplevier, regenwulpen, en almaar meer tureluurs. Nee, het is niet alleen het water dat bij vloed naar de kust wordt gestuwd. Ook de vogels laten zich dicteren door het ritme van de getijden. Acht zwarte sterns passeren. Op een zandbank verderop, die een half uurtje geleden nog helemaal geen zandbank was, ineens tientallen zeehonden.
Als de Waddenzee bijna geheel tot de waddendijk reikt, ben ik er wel klaar mee, met dat afwachten van het hoogwater. Veel beweegt er niet meer en ik ga verder. Of eigenlijk: terug, maar wel langs het Lauwersmeer. In het Balastplaatbos op zoek naar Achter de Zwarten, dat ik al zo vaak niet vinden kon. Maar moderne tijden, Google Maps: dit keer geen probleem en in de toekomst zal het dat ook niet meer zijn. Ik hoef slechts te navigeren op de braamsluiper die ik er zag, of op de 25+ lepelaars. Het is een mooie plek maar het is zoals ik me herinner van de enkele keren dat we hem wel gevonden hebben: alles zit er ver, de zon staat schuin tegen, je kunt er eigenlijk niet zoveel.
Terug langs het Jaap Deensgat waar ik nog even in de hut plaatsneem, zonder noemenswaardig resultaat, en voor de regen thuis.
23 augustus 2018
http://guuspeterse.blogspot.com/2018/10/groningen.html
’s Morgens vogelen met Esther! Zij heeft af en toe (gemiddeld een per vakantie) van die dagen en daar moet je als vader natuurlijk van profiteren. Dus naar Jaap Deen gefietst, altijd makkelijk en succes verzekerd. Heb haar kemphaan uitgelegd en watersnip gewezen. De casarca’s zaten er ook weer, en een paar reuzensterns. Als bonus ook nog eens een zeearend hoog in de bosrand tegenover: een vruchtbaar ochtendje. Ik zag ook nog drie zwarte ruiters tussen de wintertalingen maar die aanwijzen was onbegonnen werk dus dat heb ik maar laten zitten.
’s Middags met zijn vieren naar Houwerzijl gefietst, mooi langs het Reitdiep, om in Houwerzijl een afternoon-tea te nuttigen in de Theefabriek. Het was Renskes liefste wens! en dat gun je haar dan toch? Het was feestelijk. Twee gangen: thee met hartige taartjes en broodjes in de eerste gang en thee met cake en scones met jam en dergelijke in de tweede. Alles in een context van theemuseum, theeschenkerij en theewinkeltje in een kleurig opgetut voormalig neoklassiek kerkje wat wel een bijzondere aanblik opleverde. Terwijl de anderen na afloop nog uitgebreid in het winkeltje rondsnuffelde, snuffelde ik nog even rond in de nabije omgeving. Parkje, kinderspeelbosje, uitzicht over de akkers tot aan Zoutkamp, langs de straat een struikje met wel tien kleine vossen. Leverde verder niets op, maar leuk was het wel.
21 augustus 2018
http://guuspeterse.blogspot.com/2018/10/het-hoogwater-afwachten.html
Het was hoog tijd voor de Keeg. De Keeg, dat betekent dezer dagen om te beginnen de prachtige fietsroute naar Dokkumer Nieuwe Zijlen, over een smal fietspad dat zigzagt dwars door de Kollumerwaard. Langs schrale graslanden, rietlanden, struwelen, bosranden, ruigtelanden. Prachtig stukje nieuwbouwnatuur. Veldleeuweriken hier, roodborsttapuiten, graspiepers, kneuen, boomvalk, torenvalk. Niks zeldzaams natuurlijk, maar het was leuk.
We zouden het niet droog houden vanmorgen, was voorspeld. En dat bleek. Net op het moment dat het stevig begon te regenen kon ik de kijkhut in de Ezumakeeg zuid induiken. Dat was prettig schuilen maar momenteel niet de juiste plek: zuid stond grotendeels droog. Alleen achterin was een natte strook maar het zicht daarop was door het grauwe en regenachtige weer tamelijk belabberd. Ik wachtte het einde van de regen af en fietste door naar noord. Daar was het veel beter. Ja, het water stond er laag, maar: het stond er. Veel slikjes, strandjes en vochtige ruigtes, en bijbehorende vogels. Al meteen vrijwel naast elkaar een kleine en een temmincks strandloper die zich mooi lieten zien. Verder bontbekplevieren, een paar kluten, wat kemphanen, een groep goudplevieren en twee steenlopers. Een akelig gekrijs kondigde het langs vliegen van een reuzenstern aan. Dat was extra leuk omdat ik me niet herinner dat geluid ooit eerder gehoord te hebben.
Op de terugweg mooi droog en zonnig dus ook nog even in zuid gekeken. Dat betaalde zich aardig uit: ik telde wel tien reuzensterns en er zat een flinke groep kemphanen.
’s Middags met zijn allen ‘boodschappen doen in Lauwersoog’. Dat is natuurlijk nogal omslachtig als je in Zoutkamp zit, maar wel leuk. Bij Jaap Deen massale paniek onder de ganzen en jawel: drie zeearenden in de lucht! Had ik al een paar dagen naar uitgekeken. Op de terugweg dwars door de Marnerwaard: een boeiende tocht langs waterpartijen, langs duinstruwelen en door halfkale vlaktes. Prachtig, en vrijwel verlaten. We passeerden ook Marnehuizen, oefendorp voor militairen midden in de waard. Prefab-huizen, onttakelde auto's, verkeersborden, alles steriel, stil, verlaten. De rust volkomen, vanmiddag.
20 augustus 2018
http://guuspeterse.blogspot.com/2018/10/theefabriek.html
Het is een strategische plek, Zoutkamp. Je kunt ’s morgens effe naar het Jaap Deensgat: je bent er zo, pikt effe wat casarca’s mee en een paar reuzensterns, geniet van de watersnippen en de kemphanen vlak voor de hut en bent ruim op tijd weer terug om met Harriët en Renske een tochtje de andere kant op te maken, de Groninger Ommelanden in. Langs schattige dorpjes als Vierhuizen, Ulrum en Leens. Elegant kerkje, fraaie molen, oude straatjes, statige herenhuizen half verscholen achter oud geboomte, ze hebben karakter, die dorpjes, hoe klein (Vierhuizen) ook. Hoofddoel vandaag was Borg Verhildersum, statig rechthoekig bastion omgeven door slotgracht en door tuinen en gazons met beelden van wulpse, meest blote dames in brons gegoten. En daaromheen oude bosschages, statige boomlanen en landerijen met boomgaard. Boomklever, grauwe vliegenvanger, ach, bijzaak. Mooie fietstocht terug via Zuurdijk en Houwerzijl. Langs de Hoornse vaart en ons eigen Hunsingokanaal. Als we dat hadden gevolgd, zouden we in een min of meer rechte lijn op onze camping uit hebben moeten komen. Maar zo gemakkelijk lieten we dat niet gebeuren. We hebben nog flink gezworven door veld en beemd, langs lanen en kades en langs de Theefabriek in Houwerzijl voordat we langs het Reitdiep weer Zoutkamp binnen reden.
19 augustus 2018
http://guuspeterse.blogspot.com/2018/10/ezumakeeg.html
’s Morgens voor het ontbijt een uurtje aan het einde van de Stationsstraat gezeten (ik had een stoel meegenomen van de camping). ‘Stationsstraat’ is hier overigens een wat ambitieuze benaming: inmiddels is het niet meer dan een doodlopend karrespoor tussen bos en veld. Een heldere maar frisse ochtend. Poging gedaan tot trektellen maar er trok niets. Wel foeragerende zwaluwen en in de bosrand grauwe vliegenvanger.
Na het ontbijt met zijn allen Zoutkamp bekeken. Dat is best aardig. Bezienswaardig zijn het Reitdiep en de kade aan het Reitdiep, met wat bedrijvigheid, boten, het visserijmuseum, de ijssalon. Verderop kijk je op de dijk uit over het begin van het Lauwersmeer dat zich voor je uitstrekt, hier nog vooral in de vorm van rietvelden doorsneden door de Zoutkamperril, de glinsterende waterloop die zich kalmpjes tussen de rietvelden door naar het echte Lauwersmeer beweegt. Het sluizencomplexje, de brug, de bank op de kruin van de dijk, de oude kades: ook allemaal best bezienswaardig.
’s Middags was ‘birdingtime’. Op de fiets langs het Jaap Deensgat, waar ik 94 casarca’s telde en drie reuzensterns. Langs de Ballastplaat, waar ik even het bos in dook en een paar tellen lang een juveniele roodpootvalk in beeld had, in de kale top van een halfkaal boompje. En langs de kustweg waar het hoogwater was en dus op het wad niets te beleven maar waar binnendijks wel zwarte en groenpootruiters en kluten. Terug over Vierhuizen, dat zich onderscheidt met een oude molen en een lieftallig, wit bepleisterd kerkje.
Een paar jaar geleden zijn we in Kaapverdië geweest: spectaculaire kusten, bijna Caribische atmosfeer en dertien lifers. Dit voorjaar was ik een weekje in Extremadura: 148 soorten waaronder elf lifers, de een nog fraaier dan de ander en ook veel van de overige 137 een belevenis op zich. Dan is de tegenstelling met zo’n vakantie in eigen land natuurlijk groot, vakantie die voortkabbelt van kleinigheidje naar kleinigheidje. Heel veel meer dan dit zal het wel niet worden maar toch: om dat kabbelen over je heen te laten komen, zonder al te grote ambities (hoewel in het Lauwersmeer natuurlijk van alles mogelijk is), ik vind dat heerlijk.
18 augustus 2018
http://guuspeterse.blogspot.com/2018/10/verhildersum.html
Vakantie in Nederland: soms wordt je wat meewarig aangekeken als je vertelt van je vakantiebestemming, maar ik vind het heerlijk. Natuurlijk, Extremadura, Kaapverdië, prachtig allemaal maar heel graag ook af en toe eens Harpel of Laaghalerveen, of zoals dit jaar: Zoutkamp. Aan de basis van het Lauwersmeer. Met Jaap Deensgat op loopafstand, waddendijk op een steenworp en de Keeg binnen fietsbereik, evenals Lauwersoog en de boot naar Schier. Genoeg te doen, teveel misschien wel, voor je het weet wordt het toch nog groots en meeslepend. We hebben de grootste droogte, de hardnekkigste warmteperiode sinds mensenheugenis weer achter de rug, twee maanden nauwelijks regen en geregeld ver over de 30 graden, Nederland kreunt nog altijd onder de gevolgen ervan maar inmiddels is het weer genormaliseerd en dat zullen we de komende weken ook wel merken.
Vandaag vooral onderweg geweest. Halverwege de middag in Zoutkamp gearriveerd, en op camping ’t Ol Gat even buiten Zoutkamp aan de stationsstraat, een doodlopend straatje dat eindigt als karrespoor bij een akker met wat bos in je rug en aan de overkant van de sloot. Op de camping ons vakantiehuisje in bezit genomen, met zicht op het Hunsingokanaal dat langs de camping loopt, en op het gloednieuwe gemaaltje aan de overkant. En de eerste verkenningen uitgevoerd, door het bosje en over de voetgangersbrug over het kanaal naar Zoutkamp. Daar de eerste boodschappen gedaan en ondertussen de eerste vakantievogeltjes genoteerd: boerenzwaluw, pimpelmees, ijsvogel.
Na het eten in mijn eentje naar Jaap Deen gelopen. Is in minder dan drie kwartier wel gepiept. Eerste kennismaking, nou ja, ik kende het natuurlijk al wel maar de komende twee weken is dit als het ware mijn achtertuin en dat is toch anders. Ik pik nog net een reuzenstern mee, en de laatste casarca: voorbodes voor de komende dagen, en pik op de terugweg Harriët nog even op bij de bushalte.
17 augustus 2018
http://guuspeterse.blogspot.com/2018/10/kabbelen.html
Vanmorgen stond ik een paar uurtjes gezellig op de trektelpost aan de Jacobssteeg, De Bilt. Het waren onderhoudende uurtjes. Want er trok wat. Eindelijk. Graspiepers, een paar groepen aalscholvers, sijzen, wat vinken, paar kepen, de eerste veldleeuweriken enzovoorts. Steeds wel iets en dat was de afgelopen weken wel anders geweest.
Onderhoudend ook vanwege smelleken die ik, helaas als enige van de aanwezigen, kort in vlucht zag, vrij ver maar toch onmiskenbaar: klein, fel valkje met relatief korte, puntige vleugels. Dook helaas te snel naar beneden. En vanwege die fraaie man beflijster, best vroeg eigenlijk, die korte tijd open en bloot in een meidoornbosje in het weiland zat en daarna alweer verdwenen was. En vanwege het fraaie groepje van drie grote zilverreigers dat vanuit oost strak naar west vloog. En ook vanwege die enige tijd aanwezige vrouw havik die kieviten en spreeuwen de stuipen op het lijf joeg. Ja, onderhoudende uurtjes.
Drie uur later stond ik in de duinen bij Egmond aan Zee aan een stille duinpoel met een paar paarden erin te kijken naar een rosse franjepoot, tollend als een dolle, alsof-ie defect was, op hol geslagen. Almaar rondjes draaiend, alsof er iets niet in orde was met zijn aandrijvingsmechanisme. Onvermoeibaar: dit komt toch wel het dichtst in de buurt van zo’n speelgoeddingetje waarmee ze altijd reclame maakten (maken?) voor een bepaald soort batterij (Duracel?). Rondom stilte. En boven me overtrekkende graspiepers, af en toe een keep, wat vinken, paar groepjes spreeuwen, terwijl een late vlinder passeerde en wat late duinroosjes bloeiden.
Een moment van perfectie. Het gaat nogal eens over de zin van ons bestaan de laatste tijd, nou ja, altijd al natuurlijk. Over de betekenis van het leven, over het goddelijke, ach, ik geloof niet zo in god maar zo’n moment als dit, dat komt er geloof ik dicht bij. Als je mij ooit nog eens vraagt, waartoe zijn wij op aarde, dan denk ik misschien wel aan enerzijds die verheven stilte hier beneden en anderzijds die dynamiek van de vogeltrek boven je hoofd, en dan die franjepoot daar voor me, als een dolle rondtollend in dat plasje.
29 september 2018
