Rutten

En de herfst dendert door. Vandaag alweer een memorabele ochtend. Buien volgden elkaar in hoog tempo op en soms waren ze best hevig, maar telkens zaten we op dat moment net in de auto of op een overdekt terras. Als we buiten waren was het meestal droog en scheen geregeld de zon. We profiteerden gretig van die periodes. Eerst in Rutten, onooglijk dorpje hoog in de Noordoostpolder. Wederopbouw, Delftse school maar daar hebben we allemaal niets van meegemaakt, wij bevonden ons in een heel alledaagse buitenwijk met groenzones waar zich al geruime tijd een notenkraker ophoudt, een van de diverse die momenteel ons land aandoen want er is een (tot nu toe) bescheiden invasie gaande en dat is alweer vele jaren geleden. De vogel was gauw gevonden en liet zich van dichtbij geweldig bekijken want de notenkrakers die heel af en toe bij ons terechtkomen, zijn hoog noordelijke vogels uit Siberië en zijn meestal erg tam. Erg fotogeniek dus, de fotografen konden weer hun hart ophalen. Deze volgde een vast patroon dat ook wij hebben kunnen meebeleven. Was meestal zoek als-ie op zoek was naar noten, zat daarna meestal op een vaste plek in een boomvork een hazelnoot te verwerken en op te eten, vloog vervolgens naar een nabije sloot om ‘de snavel te spoelen’ en vloog tenslotte vlak langs ons heen de wijk weer in.

Het zat ons weer eens mee vandaag want juist gisteren werd in de Vreugderijkerwaard bij Zwolle, mooi op de route richting huis, een daurische klauwier ontdekt. Daarmee was de vraag ‘wat na de notenkraker’ ook weer beantwoord. En ook deze was gauw gevonden, het gaat weleens minder gemakkelijk. Hij foerageerde vanuit een braambosje, weliswaar op enige afstand maar door de telescoop prima te zien. Af en toe verdween-ie even uit beeld maar steeds keerde hij weer terug in hetzelfde bosje en vaak zelfs naar dezelfde plek hoog in het bosje van waar-ie dan de omgeving afspeurde op zoek naar nieuwe buit. Onder andere een fraaie steltkluut vlak voor de kijkhut, een jagende sperwer pal voor onze neus en een klapekster die dan weer heel ver weg aan de overkant van de kreek zat, droegen ook nog bij aan de feestvreugde.
En zo heb ik tussen alle waddenweekendjes door aardig wat hele gave soorten bijeen kunnen sprokkelen. Geen klachten daarover. Nu zien wat de komende waddenweekendjes gaan brengen, zowel wat betreft de gave soorten die ik ga zien als de gave soorten die ik ga missen omdat ik op het verkeerde Waddeneiland zit.

11 oktober 2026


Mijn weblogkasteel