Usquert

Iedereen doet wel eens iets geks. Zo ging ik effe heen en weer naar Usquert. Usquert, parel van het noorden. Het rustieke, landelijke dorp in het Hoge Land van Groningen, met zijn stille lanen met ruim betegelde voortuinen, zijn verlaten kinderspeelplaatsjes met klimrek en glijbaan, zijn gesloten boerderettes met rozevingerige sierkersen voor de deur enzovoort. Nou ja, de werkelijkheid is natuurlijk dat niemand iets in Usquert te zoeken heeft behalve wie er woont of wie er familie of vrienden heeft wonen. Plus momenteel een vogelaar die graag een kleine zwartkop aan zijn Nederlandse lijst wil toevoegen. Tot die laatste categorie mocht ik me vanochtend nog zelf rekenen. Dus zat ik vanmorgen twee en een half uur in de trein. Verruilde het zonnige midden van het land voor het grijze, kille en miezerige noorden en stond daar twee uur te turen in een wirwar van takken en blaadjes, van stammetjes en boompjes en struikgewas, hopend dat kleine zwartkop zich een keertje bloot zou geven. Een paar keer zag ik haar (want het is een vrouwtje), maar steeds kort, zo kort dat ik er nauwelijks iets aan zien kon. Bijna telkens was-ie als ik mijn verrekijker richtte alweer gevlogen. Of stond ik net op de verkeerde plek of keek de verkeerde kant op. Nou ja, dacht ik, hebben is hebben en in het zuiden van Europa heb ik al genoeg mooie kleine zwartkoppen gezien. Al kun je je afvragen waarom ik hier dan überhaupt stond, als het niet louter om het plusje voor mijn lijst te doen was. Dus ik bleef nog even.
Toen ik aan wat uiteindelijk het einde bleek van mijn verblijf in dit weelderige parkje aan de rand van Usquert, verderop tussen de bomen iets zag bewegen, aanvankelijk nog verscholen tussen de bladeren, vroeg ik me af: zou het dit keer míj nou eens meezitten? Het antwoord was: ja. Want ineens kwam ze tevoorschijn en had ik een paar tellen lang vrij zicht op een loepzuivere kleine zwartkop. Voor een langduriger zicht ging ik wel weer een keertje naar Zuid Europa want daar zijn ze helemaal niet zeldzaam. Ik ging Usquert weer verlaten en keerde terug naar het nog immer zonnige midden van het land.

20 april 2026


Mijn weblogkasteel