maandag 13 augustus 2012

Bairds


‘Hé, ben jij er ook? Ik had je nog niet gezien. En, heb je hem?’
‘Ja hoor, ik sta hier al een half uurtje.’
‘Nieuwe soort?’
‘Ja, nieuwe soort! Mijn derde al deze maand, terwijl ik er daarvoor dit hele jaar nog maar één had.’
‘Ja, het is een mooie maand, deze september. Kleine trap, klein waterhoen, die eleonora natuurlijk al heeft niemand die gezien, en nu deze.’
Enzovoort. Het is altijd gezellig napraten na afloop van een geslaagde twitch. Napraten met gelijkgestemden, het bekende spul (ik zie Pieter en Maartje, Conny en zo nog een paar), in de wetenschap dat we dit keer tot de gelukkigen behoren. Er zijn ook ongelukkigen: de vogel is zojuist hoog weggevlogen en tot op heden niet meer teruggevonden. Wij waren net op tijd. Anderen zijn te laat. En ik ben blij. Blij dat we vanmorgen de vroege trein genomen hebben. Meestal neem ik door de weeks pas de eerste trein na 9 uur, om maximaal van mijn kortingkaart te profiteren. Ja, we blijven Hollanders natuurlijk. Had me dit keer het aanzienlijke bedrag van liefst 3 euro gescheeld, maar een bairds strandloper gekost. 3 euro: de prijs van een bairds. Koopje toch?
Naast van alles is zo’n twitch ook leerzaam. Toen we aankwamen mocht ik meteen door een telescoop kijken: daar zat-ie, werd me gezegd, in dat verre groepje strandlopers, en de derde nieuwe soort binnen een maand was binnen. Maar mijn eerste gedachte was iets van ‘het zal wel’. Ik kon er nog geen chocola van maken. Eerst maar eens mijn eigen telescoop neerzetten. Daarna de tijd genomen. En geleidelijk aan krijg je dan toch vat op de strandlopertjes die daar in de verte op een slikje rondscharrelen. Pik je er de kleine strandlopers uit, ja, die zijn een maatje kleiner, maar niet alleen daarom. En pik je er ook de bonte strandlopers uit. Aan formaat, aan gestalte, aan een vaag soort verdeling van grijstinten. En dan is het ineens een stuk gemakkelijker om die ene afwijkende te vinden: een opvallend langgerekt en plat beestje, laag op de poten, met ver uitstekende vleugelpunten en een duidelijke borstband. Af en toe kon je hem even kwijt zijn, maar meestal vond je hem daarna gauw weer terug, want had je het eenmaal door, dan was-ie in dit gezelschap niet eens zo moeilijk meer. Bairds strandloper dus, pas de vijfde voor Nederland (indien aanvaard natuurlijk).
Het groepje was wat wispelturig en dat had wellicht te maken met de werkzaamheden rondom: er werd hier gewerkt. Dit was geen natuurgebied, dit was recreatiegebied in aanbouw. Een paar keer vloog het groepje op om na enige tijd wild rond jakkeren weer voet aan de grond te zetten. Eén keer kwamen ze daarbij ietsje dichterbij en was van de bairds ook nog het subtiele, door lichte veerrandjes gevormde schubpatroon op de bovenzijde te zien. Dat maakte de waarneming een beetje af, al zal het nooit mijn mooiste worden. Toen het groepje om ongeveer 10 over half 9 opnieuw opvloog, keerden ze niet meer terug. Nog lange tijd waren ze te volgen maar uiteindelijk verloren we ze ver weg in het zuiden uit het oog. In de bak voor ons waren nog slechts enkele kleine en bonte strandlopers en wat bontbekjes te vinden. Voor bairds was het nu te laat, enkele laatkomers moesten we helaas nee verkopen. En we weten allemaal hoe dat voelt.

26 september 2011

Geen opmerkingen:

Een reactie posten