woensdag 10 augustus 2022

Müllerthal

Tot besluit een spektakeltocht naar de regio Müllerthal. Met bus na bus, uren onderweg, vertragingen en onvolledige informatie op de OV app waardoor ons op het eind in Echternach nog slechts anderhalf uur restte, wat weinig is voor een stadje als Echternach. Ons enthousiasme over het openbaar vervoer in Luxemburg heeft er wel een klein knauwtje van gekregen.
Maar eerste Müllerthal zelf, en omgeving. En dan met name de vermaarde waterval met de wat bizarre naam Schiessentümpel, naar verluidt de mooiste van Luxemburg. Die was eerlijk gezegd niet helemaal zo spectaculair als ik me had voorgesteld. Het zal wel met de zomerse droogte te maken hebben dat we ons tevreden moesten stellen met een paar pisstraaltjes die over een paar meter rots omlaag druppelden. Maar de omgeving was prachtig. Steile hellingbossen, spectaculaire rotspartijen, griezelige klimpaadjes en grazige bergweiden. Het gebied wordt niet voor niets Luxemburgs Klein Zwitserland genoemd.
En die anderhalve uur Echternach, de oudste stad van Luxemburg, waren wel besteed. Vooral in het buurtje rond het oude klooster / de Willibrorduskathedraal geweest en het is imposant daar. Een machtig kerkgebouw met vier stoere torens, een fraai neoklassiek front aan een sjiek plein, schattige pleintjes in zoete pasteltinten, de toeristenindustrie weet daar wel raad mee.
De wouwen waren weer goed geregeld vandaag: paar rode op de heenweg en twee zwarte terug. Allemaal vanuit de bus dus, zoals eigenlijk de meeste (zeker als we de trein mogen meetellen). Ter plaatse in Müllerthal vooral kortsnavelboomkruiper: veel gehoord en vluchtig gezien. Iepenpage en keizersmantel en in Echternach eindelijk turkse tortel.

Vrijdag 8 juli 2022


Terug: Een niet zo voorspoedige reis










Niets om het lijf

Dit stukje kunt u misschien wel overslaan. Vandaag had niets om het lijf. Al is een dag die niets om het lijf heeft op vakantie ook heel prettig. Misschien buiten de vakantie ook wel. Of ben ik nu een oersaaie burgerlul? Vandaag weer boodschappen gedaan in Ettelbruck: een eens-in-de-twee-daagse onderneming, een halve dagbesteding, een verzetje. De bustocht, het centrumpje van Ettelbruck met zijn winkelstraten en pleintjes, een terrasje: we raken er al aardig thuis. En altijd wel ergens een rode wouw, meestal uit de bus.
En in de namiddag effe met Renske en (deels) met Harriët heen en weer naar de Napoleonboom. Grijs vandaag, miezerig en fris. Mooie rode wouw weer. Nog elke dag minstens één rode wouw tot nu toe hier.

Donderdag 7 juli 2022


Verder in Luxemburg: Mullerthal




Een tocht en een tochtje

Twee mooie tochten weer vandaag. Nou ja, een tocht en een tochtje. Vanmorgen voor het ontbijt in mijn eentje achter de kerk van Bourscheid omhoog het land in. Tot aan een bosrand en langs de bosrand tot aan een oud en vervallen, verlaten vakantieparkje. Centre de vacanses ‘Les Ardennes’, was te lezen op een oud en half overwoekerd bord. Oude houten chaletjes maar geen mensen en vooral: geen auto's. Asfalt bedekt met centimeters dik mos, verdwenen verkeersborden, overwoekerde pleintjes. Op internet was er niets van terug te vinden, dat zegt tegenwoordig alles. Wat niet op internet staat, bestaat niet. Geluidjes van onder andere middelste bonte specht, kortsnavelboomkruiper, groene specht en goudvink, maar niets kunnen vinden.
Vanmiddag met Harriët en Renske naar Goebelsmühle gewandeld. Spectaculaire wandeling hoog over steil hellingbos. Af en toe over griezelige klimpaadjes langs diepe afgronden maar ook langs mooie uitzichten in de diepte, op het kasteel in de verte en op rustieke hellingweiden. Eenmaal beneden op het intercitystation van Goebelsmühle, zelf nauwelijks meer dan pakweg zeven huizen en 34 inwoners rijk, de trein genomen naar Ettelbruck en de bus terug naar Bourscheid.
Wat vogels betreft was het best aardig vandaag, met op de camping roepende kleine bonte specht en tijdens de wandeling zomertortel en eindelijk mooi middelste bonte specht. Verder zoals inmiddels bekend hier: de dagelijkse rode wouw, zingende geelgorzen, massa zwartkoppen, tuinfluiter en zwarte roodstaart natuurlijk, echt vakantie dus maar nog steeds géén spreeuw, géén turkse tortel en géén heggenmus, onder andere.

Woensdag 6 juli 2022


Verder in Luxemburg: Niets om het lijf





Esch sur Sure

Vandaag oude herinneringen deel 2. Het is natuurlijk geen wereldgeschiedenis, maar het is wel een stukje van mijn geschiedenis. Mijn geschiedenis als middelbare scholier, onzeker, twijfelend, nou ja, wie kent dat niet?
Vandaag stond Esch sur Sure op het programma. Niet alleen om nostalgische redenen overigens, al speelden die natuurlijk wel mee. Esch sur Sure is ook een van de mooiste en meest authentieke dorpjes in Luxemburg, zegt iedereen die het weten kan. ‘Verschillende oude smalle straatjes nemen je mee terug naar lang vervlogen tijden. De belangrijkste bezienswaardigheid is de kasteelruïne. Deze is te bereiken via een steile klim over eeuwenoude kinderkopjes. Opgravingen hebben geleerd dat het kasteel in de eerste helft van de negende eeuw gebouwd is, wat betekend dat dit het oudste kasteel van Luxemburg is’.
De dag begon, zoals zo vaak hier, met een prachtige bustocht. Van Bourscheid naar Heiderscheid over het dak van de Luxemburgse Ardennen. Half uurtje wachttijd in Heiderscheid waar niet veel te beleven was. En omlaag naar Esch, in de kelder van de Ardennen.
Die bus- (en af en toe trein-)reizen, dat gratis openbaar vervoer, dat is toch wel één van de zegeningen van onze dagen hier. Zomaar zo’n bus in te kunnen stappen, niemand die om een kaartje vraagt, en weer uitstappen waar je eruit wilt, heerlijk.
We begonnen bij de stuwdam. In heel zijn kolossaliteit toch mooi en elegant van vorm. Mooie ronding, mooie zichten op het meer en op de diepte aan de andere kant, en enige tijd een fraaie wespendief in de lucht.
Daarna het stadje zelf. Langs de Sure, hier een soort kanaal diep onder ons, liepen we erheen en daar lag het ineens, in 45 jaar schijnbaar niets veranderd: de eenzame wachttoren, daarachter de kasteelruïne, daarachter het kerktorentje en eromheen de verzameling huizen en straatjes die oprijst in de bocht in de Sure. Historische grond: ik was hier als vijftienjarige. Sindsdien is er veel veranderd, in de wereld, in mijn leven, maar zo te zien niet in Esch sur Sure. Misschien is het nog een tikkeltje toeristischer geworden, misschien wonen er nu helemaal geen lokale mensen meer, er zijn ook geen gewone winkels, geen supermarkt meer zagen we op internet, dus nog meer dan destijds is het louter gericht op het ontvangen van toeristen. Maar een prachtige plek is het nog steeds.
In mijn eentje (de anderen gingen zwemmen in het stuwmeer) een wandeling langs de Sure gemaakt. Aanvankelijk een langgerekt, niet onfraai meer dat stil en roerloos tussen de heuvels ligt, een soort ministuwmeer, maar na een ministuwdam verderop als het ware vrijgelaten en verjongd tot een wild bergriviertje. Al was het helaas niet wild genoeg voor waterspreeuw.
Op de terugweg boodschappen gedaan in Heiderscheid: voelde een beetje als vreemdgaan maar was wel grappig.

Dinsdag 5 juli 2022


Verder in Luxemburg: Een tocht en een tochtje












Aan de andere kant van de weg

Vanmorgen in mijn eentje geprobeerd een wandeling te vinden aan de andere kant van de weg naar Bourscheid, zo'n beetje voorbij Laurentides, de blokkendoos die zou moeten dienen als vakantieparadijs maar waarover de recensies op internet zo weinig paradijselijk zijn en waar we dan ook nooit iemand zien. Mijn poging is mislukt: alle weggetjes daar liepen radicaal dood, ook voor wandelaars. Maar niet getreurd: achter de kerk vond ik een veelbelovend begin de andere kant op en uiteindelijk belandde ik in het prachtigste hellingbos. Boommonumenten die stijl uit de diepte verrijzen, langs het pad dicht warrelende struwelen en glooiend afdalende ruige weiden. IJle geluidjes van kortsnavelboomkruiper en braamparelmoervlinder nu zo dichtbij dat ik er een acceptabele foto van kon maken die de goedkeuring kon wegdragen zowel van Obsmapp als van Toon.
Vanmiddag met zijn drieën (Esther bleef op de camping) alsnog een prachtige wandeling gemaakt aan de andere kant van de weg naar Bourscheid, aan de overkant van het Suredal, waar we vanaf de camping zicht op hebben (maar waarop niet?). Ongeveer waar ik vanmorgen naar op zoek was. Daarvoor moet je dus helemaal naar het begin van Bourscheid (vanaf de bus uit Ettelbruck gerekend). Daar kun je omhoog over de hooggelegen akkers waar we vanaf de camping … Een rode wouw stal de show. Ja, die zien we hier iedere dag maar toch kan-ie nog steeds de show stelen want wat een prachtige vogel. Deze joeg langdurig dicht om ons heen. Verderop verdwenen we in het bos en uiteindelijk daalden we af over een fraaie half open helling waar we vanaf de camping … (we konden inderdaad de camping zien liggen), met prachtig uitzicht op het kasteel en op Bourscheid, omlaag naar Michelau. Opnieuw een rode wouw, dit keer hoog boven ons, langs het pad een struikje met wel vijf braamparelmoervlinders, roepjes van kortsnavelboomkruiper en met de bus terug.

Maandag 4 juli 2022


Verder in Luxemburg: Esch sur Sure





Boodschappendag

Het was weer boodschappendag vandaag. Geen winkels van betekenis in de buurt dus eens in de ongeveer twee dagen moeten we op pad om onze voorraad wijn en chips en wat dies meer zij aan te vullen. Meestal gaan we daarvoor naar Ettelbruck en dat is eigenlijk elke keer een plezierig uitje. Bus heen. Er is een korte variant meest over de hoogvlakte met verre uitzichten op Luxemburg, en een wat langere die vooral door fraai dallandschap voert, onderlangs steile hellingbossen en langs kabbelende beken en besloten weilanden, en tezamen geven ze een perfecte impressie van hoe Luxemburg er voor 90% uitziet: je hebt de open, glooiende hoogvlaktes, je hebt de smalle, diepe dalen en daartussen heb je steile, dicht beboste hellingen. Meer is het niet. Ettelbruck is nog steeds een leuk stadje en de bus terug biedt dezelfde twee opties als die heen.
Verder een dag met weinig hoogtepunten. Vanmorgen prachtige keizersmantel langs het pad richting kasteel en weer mibo in de buurt. De rode wouw van de dag vloog mooi laag over de camping. En vanmiddag na Ettelbruck maakte ik met Harriët een wandeling naar de Napoleonboom, een historische boom op de hoogvlakte net buiten Bourscheid. De boom was maar een boom, ondanks zijn historie, maar hij stond wel op het hoogste punt van de omgeving en de uitzichten waren ernaar. Uitzichten over de heuvelruggen heen tot in de verste verten van Luxemburg. Wat natuurlijk grootser klinkt dan het in werkelijkheid is, want Luxemburg is niet groter dan een flinke provincie in Nederland. Maatje Gelderland, dan heb je het wel gehad. Maar we zagen onder andere Luxemburg stad met zijn rechthoekige flatgebouwen, elders in het land een zeldzaam verschijnsel, en het had ons toch een paar uur met trein en bus gekost om van daar naar hier te komen. Aan de andere kant stak de toren van de abdij van Clervaux zijn rode puntmuts boven de golvende bossen uit. En om ons heen uitgestrekte akkers en velden met zingende veldleeuweriken.

Zondag 3 juli 2022


Verder in Luxemburg: Aan de andere kant van de weg




Twee vruchtbare ommetjes

's Morgens een vruchtbaar ommetje gemaakt. Niet verder dan halverwege het kasteel geweest maar dat leverde heel wat leuks op. Parelmoervlinders bijvoorbeeld: goed genoeg gezien om overtuigd te zijn van braamparelmoer en dat is toch wel erg leuk. In Nederland razend zeldzaam maar goed, we zijn hier niet in Nederland. Verder onder andere weer een mooie keizersmantel en terug op de camping een mooi dambordje en iepenpage. Die laatste was een lifer. Allemaal vlinders dus, het is hier een goeie plek voor vlinders. Er hangt ook een middelste bonte specht rond op en rond de camping. Laat zich regelmatig horen; een keer kort gezien.
Zo kabbelt de vakantie voort, op een aangename manier, zoals het dagelijks leven eigenlijk te zelden kabbelt. Al die mensen die roepen dat vakantie alleen maar stress oplevert en dat je beter thuis kunt blijven, ze kunnen m’n rug op.
Een korte onderbreking van het gekabbel, en een momentje van stress (maar aangename stress!), was toen Harriët me wees op twee grote vogels hoog in de lucht. Eerste gedachte was natuurlijk rode wouw maar de verrekijker wees anders uit: twee zwarte ooievaars hoog naar noordwest!

's Middags een mooie wandeling gemaakt. Vanaf het kasteel omlaag door fraai hellingbos naar het dal van de Sure. Eerst langs een smal beekje in een vouw in het landschap, daarna langs de Sure zelf. Prachtige uitzichten op de Sure en zijn oeverlanden en omhoog op de weldadige hellingbossen die het heuvelland overspoelen en het riviertje begeleiden op zijn tocht door het heuvelland. Kleine tanglibel, bosbeekjuffers en dambordjes, geluidjes van kortsnavelboomkruiper en opeens braamparelmoervlinder op fotografeerbare afstand en bevestigd door Obsmapp. En een mooie rode wouw hoog boven de helling als toetje. Ja, het was weer een vruchtbaar ommetje.

Zaterdag 2 juli 2022


Verder in Luxemburg: Boodschappendag