Kom je ’s avonds nogal moe terug van enkele dagen Westkapelle, toe aan een rustige zondag, even het huis weer op orde brengen. ‘Liever geen verplichte twitch’ denk je nog, en ‘een knappe vogel die me morgen de deur uit krijgt’. Zet je de computer aan, open je ‘Waarneming.nl’ en daar lees je: taigastrandloper in de Vreugdenrijkerwaard bij Zwolle! Tsja, daar zit je dan met je goede bedoelingen. De eerste voor Nederland, en trouwens de tweede soort van dat kaliber in een week tijd. Hoe is het mogelijk. Honderden vogelaars zijn al wezen kijken. Dus daar is geen ontkomen aan: dat wordt de volgende ochtend de trein naar Zwolle.
Ik heb afgesproken met Hans. In de trein stijgt de spanning. Op de fiets neemt de onrust nog verder toe. Vanmorgen nog gemeld, dus dat komt wel goed, houden we onszelf voor. Maar je weet het niet hè. Zo gaat dat elke keer weer bij zo’n twitch: tussen hoop en vrees ben je op weg naar de totale euforie of de diepste ontgoocheling.
We vinden vrij vlot de Zalkerveerweg en zien, nog voor de afslag Vreugdenrijkerweg, de menigte staan: mannen met telescopen zij aan zij op de dijk. Staan ze daar nou, blij en gelukkig, te kijken naar de vogel, vraag je je dan nog af, of staan ze zenuwachtig en gespannen te zoeken? We haasten ons naar de dijk en voegen ons bij de anderen. ‘Zit-ie er nog?’ ‘Ja, hij zit er nog’. …
We zetten de telescoop op en al gauw hebben we beet: taigastrandloper! Het genieten kan beginnen.
Een onooglijk, ietwat bol strandlopertje loopt driftig te foerageren op het slikje aan deze kant van het watertje beneden de dijk. Type kleine strandloper ruwweg, maar toch: anders. Kort, stomp achtereind. Vage maar doorlopende borstband. Opvallende wenkbrauwstreep. En: gele poten! En je realiseert je ten volle dat je staat te kijken naar een nieuwe soort. Niet alleen nieuw voor jezelf, nee, een nieuwe soort voor Nederland. En dat voelt fantastisch.
Het is, los daarvan, gewoon een mooi vogeltje en hij laat zich schitterend bekijken. Een apart vogeltje ook. Af en toe valt de opgerichte houding op, met een nekje tussen kop en romp. Als een klein ruitertje, zoals ook de vogelgids dat schrijft. Ik herken ook de rug- en halstekening van de foto’s die inmiddels op internet verschenen zijn. Dat het echt niet gewoon een kleine strandloper is, dat is ook mij wel duidelijk. Er zelf een taiga van maken, dat zou een hele klus voor me zijn maar na een tijdje denk je ja, hij is het. Dan kun je tevreden zijn. Dan is de twitch ten volle geslaagd. En als we intussen ook de gestreepte strandloper hebben bekeken die zich al geruime tijd hier ophoudt, kunnen we tevreden en met een gerust hart naar huis. Zodat ik toch nog een stukje van die rustige zondag overhoud.
25 oktober 2009
Meer twitchen: Stukjes griel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten